انواع روش‌های لیفت سینه با جراحی بر اساس میزان افتادگی بافت و پوست تعیین می‌شوند و هدف اصلی آن‌ها برداشتن پوست اضافه، بالا کشیدن بافت سینه و جابه‌جایی هاله و نوک سینه به موقعیت طبیعی و جوان‌تر است. بسیاری از مراجعان هنگام تحقیق درباره ماستوپکسی، نگران رد بخیه (اسکار) و انتخاب تکنیک مناسب هستند.
جراح در این عمل، با بررسی دقیق درجه افتادگی (پتوز)، از برش‌های مختلفی مانند برش هلالی، دور هاله، عمودی یا لنگری استفاده می‌کند. در ادامه ارتباط دقیق میزان افتادگی با نوع برش و تفاوت آن با جراحی‌های همراه با پروتز را بررسی می‌کنیم تا بتوانید با دیدی واقع‌بینانه برای اصلاح کانتور و فرم سینه خود تصمیم بگیرید.
ماستوپکسی یا لیفت سینه چیست و چه هدفی را دنبال می‌کند؟
عوامل متعددی مانند بارداری، شیردهی، نوسانات شدید وزنی، ژنتیک و روند طبیعی افزایش سن باعث کاهش خاصیت ارتجاعی پوست و ضعیف شدن ساختارهای نگهدارنده بافت سینه می‌شوند. در نتیجه این تغییرات، سینه ممکن است بخشی از حجم و سفتی خود را از دست بدهد و به سمت پایین متمایل شود.
در جراحی لیفت سینه در قم، جراح پلاستیک پس از ارزیابی میزان افتادگی، کیفیت پوست، حجم بافت پستان و موقعیت هاله و نوک سینه، تکنیک مناسب ماستوپکسی (Mastopexy) را انتخاب می‌کند. در این عمل، بافت‌های داخلی سینه بازآرایی می‌شوند، پوست اضافه و کم‌خاصیت برداشته می‌شود و مجموعه هاله و نوک پستان در صورت نیاز به موقعیت بالاتری منتقل می‌شود. این فرآیند می‌تواند کانتور سینه را اصلاح کند و فرم سفت‌تر و متناسب‌تری ایجاد کند.
“Mastopexy is a surgical procedure to raise and reshape sagging breasts. As the skin loses its elasticity over time, the breasts can lose their shape and firmness. Mastopexy can restore a more youthful contour to the breasts.”
ترجمه: ماستوپکسی یک روش جراحی برای بالا کشیدن و تغییر شکل سینه‌های افتاده است. با از دست رفتن خاصیت ارتجاعی پوست در طول زمان، سینه‌ها ممکن است فرم و سفتی خود را از دست بدهند. ماستوپکسی می‌تواند کانتور جوان‌تری به سینه‌ها ببخشد.
دسته‌بندی روش‌های لیفت سینه بر اساس الگوی برش
دسته‌بندی روش‌های لیفت سینه بر اساس الگوی برشیکی از بزرگترین دغدغه‌های مراجعان پیش از جراحی، وسعت برش‌ها و میزان باقی‌ماندن جای زخم است. جراح برای انتخاب الگوی برش، به آناتومی بدن، حجم بافت باقی‌مانده و میزان کشسانی پوست توجه می‌کند. هرچه افتادگی بیشتر باشد، جراح برای رسیدن به یک فرم پایدار و متناسب، به حذف پوست بیشتری نیاز دارد که این امر می‌تواند مستلزم ایجاد برش‌های گسترده‌تر باشد. بنابراین، انتخاب نوع برش یک تصمیم سلیقه‌ای نیست، بلکه بر اساس شدت افتادگی و نیازهای آناتومیک هر فرد انجام می‌شود.
این موضوع می‌تواند بر هزینه عمل لیفت سینه در قم نیز تاثیر بگذارد؛ زیرا وسعت جراحی، نوع الگوی برش، میزان بازآرایی بافت سینه، مدت زمان عمل و پیچیدگی تکنیک موردنیاز از عوامل موثر بر هزینه نهایی هستند. به همین دلیل، برآورد دقیق قیمت معمولا پس از معاینه و مشخص شدن درجه افتادگی و روش مناسب جراحی امکان‌پذیر است.
برای درک بهتر این موضوع، جراحان معمولاً چهار تکنیک اصلی را در نظر می‌گیرند. این تکنیک‌ها بر اساس شکل هندسی برشی که روی پوست ایجاد می‌شود نام‌گذاری شده‌اند. درک تفاوت این الگوها به متقاضیان کمک می‌کند تا انتظارات واقع‌بینانه‌تری از نتیجه نهایی و ظاهر اسکارها داشته باشند.
معیارهای اصلی جراح برای انتخاب یکی از الگوهای برشی شامل موارد زیر است:
- میزان افتادگی نوک سینه نسبت به چین زیر سینه (Inframammary Fold)
- کیفیت، ضخامت و خاصیت ارتجاعی پوست بیمار
- اندازه و قطر فعلی هاله سینه (آرئول)
- نیاز همزمان به کاهش حجم (ماموپلاستی کاهشی) یا افزایش حجم (پروتز)
| نام تکنیک (برش) | محل قرارگیری اسکار (جای زخم) | مناسب برای افتادگیِ |
|---|---|---|
| هلالی (Crescent) | نیمه بالایی دور هاله سینه | بسیار خفیف |
| دوناتی / دور هاله | یک دایره کامل دور هاله سینه | خفیف |
| عمودی (Lollipop) | دور هاله + یک خط عمودی تا چین زیر سینه | متوسط |
| لنگری (Anchor) | دور هاله + خط عمودی + خط افقی در چین سینه | شدید |
تکنیک لیفت هلالی (Crescent Lift)
این روش کم‌تهاجمی‌ترین نوع ماستوپکسی است و جراح آن را تنها برای افرادی پیشنهاد می‌دهد که نوک سینه‌شان حداقل افتادگی را دارد. در تکنیک هلالی، جراح یک برش کوچک به شکل هلال ماه در حاشیه بالایی هاله سینه ایجاد می‌کند و با برداشتن نوار باریکی از پوست، نوک سینه را اندکی به سمت بالا می‌کشد. این روش معمولاً به‌تنهایی انجام نمی‌شود و اغلب در جراحی‌های افزایش حجم با پروتز، برای ایجاد یک اصلاح جزئی در تقارن سینه‌ها به کار می‌رود.
تکنیک لیفت دوناتی (Peri-areolar Lift)
جراح در تکنیک دوناتی، برشی دایره‌ای شکل دقیقاً در مرز هاله سینه و پوست طبیعی ایجاد می‌کند. این روش به جراح اجازه می‌دهد علاوه بر بالا کشیدن نسبی بافت، اندازه هاله‌هایی را که بیش از حد کشیده یا بزرگ شده‌اند (Areolar reduction) نیز اصلاح کند. از آنجایی که اسکار نهایی دقیقاً در مرز تغییر رنگ پوست هاله محو می‌شود، نتایج زیبایی‌شناختی آن بسیار مطلوب است؛ اما فقط برای افتادگی‌های خفیف کاربرد دارد و در صورت استفاده برای افتادگی‌های شدید، باعث صاف و پهن شدن غیرطبیعی سینه می‌شود.
تکنیک لیفت عمودی (Vertical/Lollipop Lift)
لیفت عمودی که به دلیل شکل برش‌ها به لیفت آبنبات‌چوبی نیز معروف است، پرکاربردترین تکنیک در جراحی‌های مدرن سینه محسوب می‌شود. جراح در این متد یک برش دور هاله و یک برش عمودی از پایین هاله تا چین زیر سینه (IMF) ایجاد می‌کند. این الگوی برش به جراح امکان می‌دهد تا کل بافت غده‌ای سینه را بازسازی کرده و شکل مخروطی و برجسته‌ای به سینه ببخشد. اسکار حاصل از این روش با گذشت زمان به‌خوبی محو می‌شود و برای اکثر مراجعان با افتادگی متوسط نتایج بسیار پایداری ایجاد می‌کند.
مراجعه‌کننده‌ای را به یاد دارم که پس از یک دوره کاهش وزن قابل‌توجه، از ظاهر سینه‌های خود ناراضی بود و تصور می‌کرد به دلیل از دست دادن حجم زیادی از بافت، حتماً به برش گسترده لنگری نیاز دارد. پس از انجام ارزیابی دقیق ساختار سینه، ضخامت پوست و تست‌های فیزیکی، مشخص شد که بافت غده‌ای کافی برای فرم‌دهی مجدد وجود دارد. با استفاده از تکنیک لیفت عمودی، بدون نیاز به ایجاد برش زیر سینه، بافت‌ها بازآرایی شدند. این تجربه نشان می‌دهد که همیشه بزرگترین برش برای افتادگی‌های ظاهری نیاز نیست و معاینه دقیقاتاتومیک نقش تعیین‌کننده‌ای دارد.
تکنیک لیفت لنگری (Inverted-T/Anchor Lift)
تکنیک لنگری یا T وارونه، سنتی‌ترین و در عین حال قدرتمندترین روش برای اصلاح افتادگی‌های شدید و بافت‌های بسیار سنگین است. جراح در این روش علاوه بر برش‌های دور هاله و عمودی، یک برش افقی نیز در امتداد چین زیرین سینه ایجاد می‌کند. این وسعت دسترسی به جراح اجازه می‌دهد تا مقادیر زیادی از پوست شل و آسیب‌دیده را حذف کند. اگرچه این روش بیشترین میزان جای زخم را بر جای می‌گذارد، اما برای افرادی که سینه‌های آویزان و پوست فاقد کشسانی دارند، تنها راه رسیدن به یک کانتور متناسب و لیفت کامل است.
انواع روش‌های لیفت سینه بر اساس میزان افتادگی سینه (Ptosis)
مهم‌ترین شاخص بالینی جراح برای انتخاب تکنیک مناسب، تعیین درجه پتوز (Ptosis) یا همان میزان افتادگی سینه است. جراحان پلاستیک این افتادگی را بر اساس موقعیت قرارگیری نوک سینه (نیپل) نسبت به چین زیر سینه (Inframammary Fold) ارزیابی می‌کنند. طبق آمارهای جهانی، حدود ۷۰ درصد از مراجعان برای عمل ماستوپکسی دارای افتادگی درجه دو یا سه هستند که برای اصلاح آن‌ها نیاز به استفاده از تکنیک‌های عمودی یا لنگری است.
ارزیابی درجه افتادگی در جلسه مشاوره اولیه از طریق معاینه فیزیکی و در حالت ایستاده انجام می‌شود. جراح بررسی می‌کند که آیا نوک سینه بالاتر، هم‌سطح یا پایین‌تر از خط زیر سینه قرار گرفته است. همچنین وضعیت پخش شدن بافت غده‌ای در قسمت پایینی سینه نیز تحلیل می‌شود. نتایج این ارزیابی مشخص می‌کند که آیا پوست به تنهایی نیاز به لیفت دارد یا کل ساختار بافت سینه باید تغییر موقعیت دهد.
| درجه افتادگی (پتوز) | وضعیت آناتومیک نوک سینه | برش جراحی پیشنهادی |
|---|---|---|
| پتوز کاذب (Pseudoptosis) | نوک سینه بالای چین است، اما بخش پایینی بافت سینه آویزان شده است. | پروتز سینه به‌تنهایی یا لیفت هلالی |
| درجه ۱ (خفیف) | نوک سینه هم‌سطح با چین زیر سینه یا نهایتاً ۱ سانتی‌متر پایین‌تر است. | لیفت دوناتی (دور هاله) |
| درجه ۲ (متوسط) | نوک سینه ۱ تا ۳ سانتی‌متر پایین‌تر از چین سینه قرار دارد اما پایین‌ترین نقطه سینه نیست. | لیفت عمودی (Lollipop) |
| درجه ۳ (شدید) | نوک سینه بیش از ۳ سانتی‌متر پایین‌تر از چین سینه است و در پایین‌ترین نقطه قرار دارد. | لیفت لنگری (Anchor) |
نمی‌دانید کدام روش برای شرایط شما مناسب‌تر است؟
تشخیص دقیق درجه افتادگی سینه و انتخاب الگوی برش مناسب، نیازمند ارزیابی تخصصی آناتومی بدن شما توسط جراح است. برای بررسی شرایط خود و دریافت راهنمایی اولیه، می‌توانید از طریق فرم مشاوره تخصصی با ما در ارتباط باشید.
بررسی تفاوت‌های لیفت سینه با پروتز سینه
یکی از ابهامات شایع میان مراجعان، تفاوت عملکردی بین ماستوپکسی و ایمپلنت سینه است. لیفت سینه منحصراً با هدف بالا کشیدن بافت‌های موجود، اصلاح افتادگی و ایجاد کانتور سفت‌تر انجام می‌شود؛ این روش حجم کلی سینه را افزایش نمی‌دهد و حتی به دلیل حذف پوست اضافی، ممکن است سینه کمی کوچکتر به نظر برسد. در مقابل، پروتز سینه برای افزایش حجم، پر کردن قسمت فوقانی سینه (دکلته) و بهبود تقارن استفاده می‌شود، اما توانایی اصلاح افتادگی‌های متوسط تا شدید را ندارد.
بر اساس گزارش انجمن جراحان پلاستیک، تقاضا برای جراحی ترکیبی (Augmentation Mastopexy) در سال‌های اخیر رشد چشمگیری داشته است؛ زیرا بسیاری از بانوان پس از کاهش وزن یا پایان دوران شیردهی، همزمان از افتادگی و کاهش حجم رنج می‌برند. جراح با ترکیب این دو روش در یک عمل، پوست شل را برمی‌دارد و حجم از دست رفته را با استفاده از ایمپلنت سیلیکونی جبران می‌کند.
کاندیدای مناسب برای لیفت بدون پروتز
- افرادی که از حجم فعلی سینه خود راضی هستند اما از موقعیت پایین آن شکایت دارند.
- زنانی که بافت غده‌ای و چربی کافی در سینه دارند تا جراح بتواند با همان بافت، سینه را بازسازی کند.
- کسانی که علاقه‌ای به داشتن جسم خارجی (ایمپلنت) در بدن خود ندارند.
- بانوانی که به دنبال ظاهری کاملاً طبیعی هستند و پر بودن بیش از حد ناحیه دکلته برایشان اهمیتی ندارد.
کاندیدای مناسب برای جراحی ترکیبی (لیفت + پروتز)
- افرادی که سینه‌هایشان پس از شیردهی کاملاً خالی شده و شبیه به کیسه پوست به نظر می‌رسد.
- زنانی که علاوه بر بالا کشیدن سینه، خواهان افزایش سایز کاپ سینه هستند.
- متقاضیانی که می‌خواهند قسمت بالایی سینه (قطب فوقانی) برجستگی و گردی مشخصی داشته باشد.
- بیمارانی که دچار عدم تقارن شدید در حجم دو سینه هستند و لیفت به‌تنهایی این مشکل را حل نمی‌کند.
مراحل آمادگی و ارزیابی پیش از جراحی
فرآیند آماده‌سازی برای جراحی ماستوپکسی با یک ارزیابی جامع پزشکی آغاز می‌شود. جراح پلاستیک سوابق پزشکی، داروهای مصرفی و سابقه بیماری‌های خانوادگی را بررسی می‌کند. انجام آزمایش خون و در زنان بالای ۴۰ سال، انجام ماموگرافی یا سونوگرافی سینه پیش از عمل الزامی است تا جراح از سلامت کامل بافت سینه اطمینان حاصل کند. این تصاویر همچنین به‌عنوان یک مرجع پایه (Base-line) برای معاینات سال‌های آینده در پرونده بیمار ثبت می‌شوند.
یکی از مهم‌ترین اقدامات در فاز آمادگی، قطع مصرف دخانیات و داروهای رقیق‌کننده خون (مانند آسپرین و ایبوپروفن) حداقل چهار هفته پیش از جراحی است. نیکوتین باعث انقباض عروق خونی می‌شود و خون‌رسانی به لبه‌های برش جراحی را به‌شدت کاهش می‌دهد. این مسئله می‌تواند منجر به تاخیر در بهبود زخم، سیاه شدن (نکروز) هاله سینه و ایجاد اسکارهای پهن و تیره شود. جراح دستورالعمل‌های دقیقی برای تغذیه و استراحت روزهای پیش از عمل ارائه می‌دهد که رعایت آن‌ها مستقیماً بر کیفیت دوران نقاهت تاثیر می‌گذارد.
تکنیک‌های نوین در کاهش اسکار جراحی
باقی ماندن جای زخم، بخش جدایی‌ناپذیر هر جراحی پلاستیک است، اما تکنیک‌های بخیه‌زدن مدرن به حداقل شدن این اسکارها کمک زیادی می‌کنند. جراحان امروزه از بخیه‌های داخلی، چندلایه و قابل جذب استفاده می‌کنند تا کشش (Tension) روی سطح پوست کاهش یابد. این کار از پهن شدن جای زخم در ماه‌های پس از عمل جلوگیری می‌کند. همچنین قرار دادن برش‌ها در خطوط طبیعی بدن و مرز رنگی هاله سینه، به استتار بهتر اسکارها کمک می‌کند.
علاوه بر تکنیک جراحی، پروتکل‌های مراقبتی پس از عمل نقش کلیدی در کمرنگ شدن اسکارها دارند. جراح معمولاً استفاده از نوارهای سیلیکونی (Silicone Sheets) و ژل‌های ترمیم‌کننده را از هفته سوم پس از جراحی تجویز می‌کند. در صورت نیاز و پس از تکمیل دوره نقاهت اولیه، استفاده از لیزرهای فرکشنال می‌تواند به هم‌سطح شدن و کاهش قرمزی خطوط بخیه کمک کند. روند بلوغ اسکارها بین یک تا دو سال زمان می‌برد و در نهایت به خطوطی نازک و همرنگ پوست تبدیل می‌شوند.
دوران نقاهت و مراقبت‌های پس از انواع لیفت
دوره نقاهت ماستوپکسی نسبت به بسیاری از جراحی‌های تهاجمی‌تر بدن، نسبتاً قابل تحمل است. در چند روز اول، احساس کشیدگی، تورم و کبودی در ناحیه سینه‌ها کاملاً طبیعی است و با داروهای مسکن تجویز شده کنترل می‌شود. بیماران معمولاً در ۴۸ ساعت ابتدایی نیاز به استراحت مطلق دارند، اما پس از آن تشویق می‌شوند تا برای جلوگیری از لخته شدن خون، پیاده‌روی‌های کوتاه و سبک در منزل داشته باشند. ترشحات خفیف از محل بخیه‌ها نیز در هفته اول طبیعی است.
یکی از الزامات اصلی در دوران نقاهت، استفاده مداوم از سوتین طبی (Compression Bra) به مدت شش تا هشت هفته است. این سوتین فاقد فنر است و با ایجاد فشار ملایم و یکنواخت، تورم را کاهش داده و از بافت‌های در حال ترمیم پشتیبانی می‌کند. در این مدت، بیمار باید از خوابیدن روی شکم و پهلوها خودداری کند و به صورت طاق‌باز با بالاتنه کمی بالاتر از سطح قلب بخوابد تا فشار به برش‌ها وارد نشود.
بازگشت به فعالیت‌های روزمره به وسعت برش‌ها بستگی دارد. افرادی که لیفت هلالی یا دوناتی انجام داده‌اند معمولاً در کمتر از یک هفته به کار بازمی‌گردند، در حالی که روش‌های عمودی و لنگری به یک تا دو هفته استراحت نیاز دارند. بلند کردن اجسام سنگین و فعالیت‌های ورزشی بالاتنه باید حداقل تا ۶ هفته متوقف شود تا رباط‌های داخلی سینه به خوبی تثبیت شوند.
نتایج عمل و ماندگاری تغییرات
نتایج جراحی ماستوپکسی بلافاصله پس از عمل تا حدودی قابل مشاهده است، اما فرم نهایی سینه پس از برطرف شدن کامل تورم و افت کردن طبیعی بافت‌ها، در حدود ۳ تا ۶ ماه بعد مشخص می‌شود. این جراحی می‌تواند ساعت بیولوژیکی سینه‌ها را سال‌ها به عقب برگرداند و ظاهر بسیار جوان‌تری ایجاد کند؛ اما توانایی متوقف کردن روند طبیعی پیری و اثرات جاذبه زمین را در آینده نخواهد داشت.
در برخی مراجعان مشاهده کرده‌ام که پس از انجام یک عمل موفقیت‌آمیز، تصمیم به رژیم‌های کاهش وزن شدید گرفته‌اند. کاهش وزن زیاد باعث آب شدن چربی‌های بافت سینه و در نتیجه شل شدن مجدد پوست می‌شود که تمام نتایج لیفت را تحت تاثیر قرار می‌دهد. این مسئله اهمیت داشتن وزن ثابت پیش از جراحی را برجسته می‌کند. بنابراین، برای داشتن ماندگارترین نتیجه، جراحان توصیه می‌کنند بیمار پیش از عمل به وزن ایده‌آل و ثابت خود رسیده باشد و قصد بارداری مجدد نداشته باشد.
بررسی عوارض احتمالی در روش‌های مختلف
هر مداخله جراحی با درصدی از ریسک همراه است. در عمل ماستوپکسی، یکی از شایع‌ترین عوارض کوتاه‌مدت، تغییرات حسی در نوک سینه است. این حس ممکن است به صورت بی‌حسی کامل یا حساسیت بیش از حد بروز کند که معمولاً پس از چند ماه با ترمیم اعصاب سطحی به حالت طبیعی بازمی‌گردد. عدم تقارن جزئی بین دو سینه نیز به دلیل تفاوت‌های آناتومیک اولیه و تفاوت در روند بهبودی هر سمت بدن محتمل است که در صورت شدت، ممکن است نیاز به اصلاحات جزئی (Touch-up) داشته باشد.
در روش‌های لیفت لنگری، به دلیل تقاطع سه خط برش در زیر سینه (T-junction)، خطر اختلال در خون‌رسانی و تاخیر در بهبود زخم (Wound Healing Issues) بیشتر از سایر روش‌هاست. این ناحیه بسیار ظریف است و ممکن است در هفته‌های اول دچار بازشدگی خفیف شود که با پانسمان‌های مخصوص و مراقبت‌های دقیق توسط جراح برطرف می‌گردد. انتخاب یک جراح با دانش دقیق از آناتومی عروق سینه، ریسک این عوارض را به حداقل می‌رساند.
آماده‌اید تا قدم بعدی را با اطمینان بردارید؟
انتخاب جراح باتجربه، مهم‌ترین عامل در کاهش عوارض احتمالی، انتخاب صحیح تکنیک جراحی و دستیابی به نتایج طبیعی است. برای معاینه دقیق بالینی، بررسی آناتومی و رزرو نوبت ویزیت، همین حالا با ما تماس بگیرید.
سوالات متداول
1. آیا لیفت سینه باعث کاهش حس نوک سینه می‌شود؟
در هفته‌های ابتدایی پس از جراحی، بی‌حسی یا تغییر حس نوک سینه بسیار شایع است؛ زیرا اعصاب حسی در طول عمل کشیده یا جابه‌جا می‌شوند. در اکثر مراجعان، این حس ظرف ۳ تا ۶ ماه به حالت طبیعی بازمی‌گردد. از دست دادن دائمی حس بسیار نادر است و بیشتر در روش‌های نیازمند جابه‌جایی وسیع هاله دیده می‌شود.
2. کدام روش لیفت اسکار کمتری باقی می‌گذارد؟
لیفت هلالی و لیفت دوناتی (دور هاله) کمترین میزان اسکار را به همراه دارند، زیرا خطوط برش در مرز رنگی هاله محو می‌شوند. با این حال، این روش‌ها تنها برای افتادگی‌های بسیار خفیف کاربرد دارند و نمی‌توانند جایگزین روش‌های عمودی برای افتادگی‌های متوسط شوند.
3. آیا لیفت سینه مانع از شیردهی می‌شود؟
توانایی شیردهی به تکنیک جراحی بستگی دارد. جراح تلاش می‌کند تا ارتباط غدد شیری با نوک سینه را حفظ کند، اما هیچ تضمین قطعی وجود ندارد. زنانی که قصد بارداری و شیردهی در آینده دارند، بهتر است جراحی ماستوپکسی را به تعویق بیندازند، زیرا تغییرات بافت سینه در بارداری نتایج عمل را نیز از بین می‌برد.
4. تفاوت لیفت با لیفت و پروتز در چیست؟
لیفت سینه منحصراً با برداشتن پوست اضافی باعث بالا رفتن سینه و سفت شدن بافت موجود می‌شود، اما حجم جدیدی اضافه نمی‌کند. لیفت همراه با پروتز، علاوه بر اصلاح افتادگی و بالا کشیدن، از یک ایمپلنت سیلیکونی برای پر کردن قسمت بالایی سینه و افزایش کلی سایز استفاده می‌کند.
5. ماندگاری نتایج لیفت سینه چند سال است؟
نتایج ماستوپکسی در صورت حفظ وزن ثابت و عدم بارداری مجدد، می‌تواند بین ۱۰ تا ۱۵ سال پایدار بماند. البته جاذبه زمین و کاهش کلاژن پوست در اثر افزایش سن، به‌مرور زمان باعث افتادگی تدریجی سینه خواهد شد که روندی کاملاً طبیعی است.
6. بهترین زمان برای انجام عمل لیفت سینه چه زمانی است؟
بهترین زمان زمانی است که وزن شما به ثبات رسیده باشد، حداقل شش ماه از پایان دوره شیردهی گذشته باشد و در آینده برنامه‌ای برای بارداری مجدد نداشته باشید تا نتایج جراحی به دلیل نوسانات هورمونی و وزنی دستخوش تغییر نشود.
7. آیا می‌توان همزمان با لیفت، کوچک کردن سینه نیز انجام داد؟
بله، در واقع جراحی کوچک کردن سینه (ماموپلاستی کاهشی) همواره شامل فرآیند لیفت نیز هست. جراح در این عمل ترکیبی، علاوه بر برداشتن پوست اضافی برای بالا کشیدن سینه، مقداری از بافت غده‌ای و چربی را نیز حذف می‌کند تا سینه سبک‌تر و کوچکتر شود.
8. آیا بیمه هزینه‌های لیفت سینه را پوشش می‌دهد؟
ماستوپکسی به‌تنهایی یک جراحی زیبایی محسوب می‌شود و تحت پوشش بیمه‌های درمانی قرار نمی‌گیرد. با این حال، اگر این جراحی با هدف کاهش وزن سینه (برای رفع دردهای شدید گردن و شانه) یا بازسازی پس از سرطان سینه انجام شود، ممکن است بخش از هزینه‌ها توسط بیمه تکمیلی پرداخت شود.
منابع علمی و مطالعه بیشتر
بدون دیدگاه